Bata… bata… bata na ubod

Nang kulit. Kahaba-haba mong pasensiya

Kanilang uubusin pawis mo’y tumatagaktak

pero sila ay nagkukulit pa rin.

Kakaiba ang LikhAral classroom

At hindi basta-basta. Sa gilid

Ng kalsada kami ay nagkaisa na doon

Turuan mga batang aming dala-dala

Hindi alintana ang init sa umaga.


Aminado sa unang araw, ako ay

May kaba dahil ang mga batang

pumunta ay hindi lamang dalawa

pero ang kaba ay nawala nang ang mga bata

ay ngumiti at ang unang araw ay

naging masaya.


Lalo nila akong napasaya

Nung makita ko sila na mas

Dumami pa. Hindi ko inisip na sila

Ay sawayin, bagkus iniisip ko

Na sila ay turuan.


Aminadong ako’y naaasar dahil

Sila ay sobrang kulit at pasaway

Alam ko sila ay magagalit at hindi

Na babalik ‘pag ako ay nagsungit

Kaya pasensya ko ay hinabaan at

Pakikisama sa kanila ay mas lalo

Pang ginandahan


Sa pangatlong araw mas lalo

Pa akong ginanahan na sila ay

Turuan dahil sa bawat araw o oras

Na kasama ko sila ako ay kanilang

Napapatawa sa bawat yakap at

Ngiti nila pagod ko ay nawawala

Mga munting bata na ubod

Ng kulit pero kahit na ganun

Mas lalo pa akong ginanahan

Mag patuloy ng Likharal


Mga batang akala mo hindi

Marunong makinig, mga batang akala

Mo puro pag papasaway lang ang


Gagawin, hindi naman pala dahil

Lingid sa kaalaman ko ang mga

Batang iyon ay mas nagiging aktibo

\

Naging pasaway man sila, pero

Malaking respeto ang ibinigay

Nila. Dahil hindi ko ipinaramdam

Na iba ako sa kanila

Dahil mas pinaramdam ko na kami

Ay iisa


Hindi naman kami magkakapatid sa dugo,

Magkakapatid naman kami para sa puso nila

Hindi ko ipinaramdam na guro ako para sa kanila

Kundi ipinaramdam ko na kami ay iisa.


Sa ika-limang araw ramdam ko ang

Saya nila iba ang ngiti sa bawat

Mukha nila andun ang galak nila dahil

Hindi sa tapos na kundi dahil sa

Makukuha na nila ang sertipikong

Pinagpaguran nila.


Salamat sa Likharal dahil kahit sa konting panahon

Napalapit ako sa kanila.

Featured Posts
Mga miyembro at opisyal ng NHOAI nagpapasalamat sa KKFI.
Nagpapasalamat sa KKFI.
Ang pagtulong ay bukal sa puso bilang pagtanaw ng utang na loob.
Tulong sa nangangailangan
Isa sa pinakadisaster-prone na bansa ang Pilipinas ngunit mga tao ay may malasakit sa isa't isa.
KKFI Social Worker talks about helping the needy.
KKFI Social Worker responds to CoVID crisis.
Maliit man ang papel na ginampanan, laking tulong pa rin sa kapwa.
Doing something for the less fortunate.
Helping the less fortunate
KKFI is a home because like in my place in province, I can freely do whatever I want – meditate, study, rest, recreate…, less distraction.
Residents choose KKFI because it is their "home away from home."
KKFI at 69 is staying sharp and feeling fine.
Ageing is being dreaded but KKFi at 69 remains to be vigorous and alive.
Pagtuturo'y may saya kahit ang eskwela ay nasa gilid ng kalsada.
These youth have experienced bullying and discrimination from their schoolmates and teachers. Their light might be dimmed but with KKFI they found the courage continue to shine.
Sa tulong ng KKFi, naabot ko ang aking mga pangarap.
I am very excited to meet our benefactor.
The history of LikhAral
A KKFI scholar's story of transformation
Nagbigay ang Smarter Good ng desktop computers sa mga ALS learners